STENEN ETEN

Stenen eten - kaft definitief

‘Slim gecomponeerd en spannend romandebuut’
**** – NRC – 

‘Stenen eten is een indrukwekkend debuut, vol buitensporige en doodnormale pijn, gevat in heldere zinnen met subtiel-lyrische toetsen.’
– Het Parool –

‘Een onverwacht literair geschenk voor elke lezer’
**** – De Limburger – 

‘Misschien wel het beste debuut van dit jaar’
**** – Perfecte Buren –

‘[Caris’] oog voor detail en de bij vlagen hallucinante beelden maken van Stenen eten een originele, lichamelijke roman.’
– Expreszo – 

‘Strakke compositie gevat in subtiele beelden […] De zinnen zijn helder, trefzeker geformuleerd en bevatten licht-poëtische beelden die een prettige gelaagdheid aan het verhaal en de personages geven.’
– De Reactor – 

‘Een meesterlijke roman.’
– Bob Kappen (Athenaeum Boekhandel) – 

Bestel Stenen eten hier.

Lees hier de proloog.

Het dorp van de 17-jarige Ben wordt opgeschrikt door een reeks zelfmoorden onder de jongeren. Drie jaar eerder maakte zijn oudere zus een einde aan haar leven. De zelfmoorden blazen het smeulende verdriet van Ben opnieuw aan en zetten hem in het middelpunt van een mysterie waarmee hij niets te maken wil hebben. Tijdens een hittegolf die het dorp van binnenuit droogkookt, wordt Ben gedwongen om zijn gevoelens van schuld en schaamte omtrent de dood van zijn zus onder ogen te zien.

Stenen eten is een beklemmende roman over hoe verdriet en verveling een groep jongeren kunnen laten ontsporen. En over waarom mensen met dezelfde pijn elkaar niet altijd goed kunnen helpen.

‘Na de examens volgen de feesten. De meeste leerlingen denken dat ze gezakt zijn, dus drinken en dansen ze nog harder. De temperatuur blijft stijgen. De weerberichten spreken van een hittegolf, veroorzaakt door een hardnekkig hogedrukgebied, maar de leerlingen weten wel beter. Zij weten dat zíj het zijn, die het kwik omhoog hebben gejaagd. Dat het hun lichamen zijn en hun kersverse volwassenheid.’

(beeld: z.t. 1998, Elspeth Diederix, ontwerp: Tjade Bouma)